مارتین میدوز، نویسنده‌ای است که زندگی خود را وقف رشد شخصی کرده است. او دائماً با ایجاد تغییرات اساسی در زندگی خود، خود را بازتولید کرده است. او درباره این کتاب و همچنین برنامه انضباط فردی در ورزش می گوید: تصور کنید قرصی وجود دارد که توانایی مقابلۀ شما در برابر وسوسه‌ها و پشتکار داشتن را بهبود می‌بخشد. در حال حاضر زندگی شما بسیار بهبودیافته و دستیابی به اهداف بسیار آسان‌تر است. این قرص مزایای دیگری هم دارد. هیچ عارضۀ جانبی برای مصرف این قرص وجود ندارد و به‌وفور به‌صورت رایگان یا خیلی ارزان در دسترس است. اگر چنین قرصی وجود داشته باشد، چند عدد از آن را همین امروز سفارش می‌دهید؟ این قرض در حال حاضر وجود دارد، البته به شکل قرض نیست و به آن ورزش می‌گویند. تمام مزایای ذکر شده در بالا، مرتبط با یک مطالعۀ استرالیایی در سال 2006 است که 24 فرد غیر ورزشکار بین 18 تا 50 سال را مورد بررسی قرار داده است. این افراد به طور منظم برای یک دورۀ 2 ماهه ورزش می‌کنند (فقط یک‌بار در هفته برای ماه اول و سه بار در هفته برای ماه دوم)(1)، و این فقط یکی از صدها یا هزاران مطالعه‌ای است که تأثیرات مثبت ورزش را بازگو می‌کند. تردیدی نیست که فعالیت بدنی منظم یک گزینۀ انتخابی محسوب نمی‌شود. فعالیت بدنی برای ذهن و بدن ضروری است. قرص فوق‌الذکر فوراً در سطح جهانی پرفروش می‌شود. اما متأسفانه، ورزش فروش زیادی ندارد. نظرسنجی مؤسسۀ بهداشت ملی ایالات متحده آمریکا در سال 2014، تصویری هولناک از اوضاع ارائه کرده است. در میان بزرگسالان 18 سال به بالا آمریکایی 30.2 درصد، نسبت به دستورالعمل‌های فعالیتهای ورزشی هوازی، هیچ فعالیتی ندارند و 19.8 درصد از آن‌ها به‌اندازهٔ کافی فعال نیستند.(2) علاوه بر این، فقط 3.2% از آنها، دستورالعمل‌های تقویت عضلات، 28.5% دستورالعمل‌های فعالیتهای هوازی و فقط 21.4%، از دستورالعمل‌های فعالیتهای هوازی و تقویت عضلات برخوردار بودند. طبق مطالعه‌ای که در سال 2009(3) انجام شده، دومین مانع متداول در برابر عادت ورزش (بعد از عدم حمایت) کمبود اراده بود. فعالیت ورزشی نیاز به وقت و تلاش زیادی دارد و در مقایسه با قرصی که نتایجی فوری به همراه دارد، وجهی منفی برای ورزش محسوب می‌شود. خوشبختانه، قرص جادویی وجود خارجی ندارد و فقط ورزش وجود خارجی دارد.