بخشی از کتاب قانون طلایی تغییر عادت اثر چالرز داهیگ انتشارات فراهنر: چرا تحول رخ می‌دهد؟ ساعت نصب شده در ورزشگاه نشان می‌داد که هشت دقیقه و نوزده ثانیه به پایان مسابقه باقی‌مانده که ناگهان تونی دانگی، سرمربی جدید تامپا‌بِی‌بوکانیرز (یکی از بدترین تیمها در لیگ فوتبال ملی آمریکا و در کل تاریخ فوتبال حرفه‌ای) جرقه‌ای از امید احساس می‌کند. تیم بوکانیرز در بعدازظهر یکشنبه 17 نوامبر 1996، در حال بازی با تیم چارجرز شهر سن‌دیه‌گو بود، تیمی که سال قبل وارد مسابقات جام سوپر بول شده بود. تیم بوک‌ها با حساب 16 به 17 در حال واگذاری مسابقه بودند. آنها همۀ بازی‌ها کل فصل را باخته بودند، همهٔ این دهه را باخته بودند! تیم بوکانیرز در عرض شانزده سال حتی یک بازی را هم نبرده بود و آخرین دفعه‌ای که فصل موفقی داشت، بسیاری از بازیکنان فعلی تیم در مقطع دبستان تحصیل می‌کردند. رکورد امسالشان 2-8 بود. در یکی از بازی‌ها، دیترویت الینز (تیمی که برای بد بودنش این‌طور توصیف می‌شد که: آنها بخش “نا” در کلمه “ناامیدی” هستند)، تیم بوکز را 21 بر 6 و سه هفته بعد دوباره 27 بر 6 شکست داد. ای‌پی‌اس‌ان پیش‌بینی کرد دانگی قبل از پایان سال (او در ماه ژانویه کارش را شروع کرده بود)، احتمالاً اخراج می‌شود. هنگامی‌که دانگی تیمش را در میدان بازی تماشا می‌کرد و برای بازی بعدی آرایش می‌داد، احساس می‌کرد که بالاخره روزی خورشید از پشت ابرها بیرون می‌آید. او هیچگاه احساساتش را در حین بازی نشان نمی‌داد و لبخند نمی‌زد. ولی چیزی در زمین بازی در حال اتفاق افتادن بود که او سال‌ها برای آن کار کرده بود. درحالی‌که تمسخر جمعیت پنجاه هزار نفری نثار دانگی می‌شد، ولی او نشان‌هایی می‌دید که دیگران نمی‌دیدند. نشانه‌هایی که می‌گفت: نقشه‌ات دارد کارساز می‌شود! دانگی هفده سال دستیار مربی بود و اطراف زمین پرسه می‌زد و زمان زیادی برای به‌دست‌آوردن این شغل صبر کرده بود. ابتدا در دانشگاه مینه‌سوتا، بعد با تیم پیتسبرگ استیلرز و سپس با کانزاس سیتی چیفز و دوباره در مینه‌سوتا با تیم وایکینگز همکاری کرد. در دهۀ گذشته، چهار بار برای پست سرمربی تیم‌های ان‌اف‌ال به مصاحبه دعوت شده بود. اما هیچ‌کدام از مصاحبه‌ها خوب پیش نرفت.